Winterkracht: Over stevig blijven staan in een wereld die wankelt
Misschien herken je het wel. Dat je het nieuws opent en voelt hoe je lichaam zich aanspant.
Alle ontwikkelingen in de wereld, die via onze media aan ons oog voorbij trekken, geven ons het onrustige gevoel dat verworven zekerheden minder vanzelfsprekend zijn dan gedacht. En dat maakt dat we collectief in een soort innerlijke alarmstand leven. Alsof we ons voortdurend moeten verhouden tot dreiging, onzekerheid en versnelling.
Maar de natuur doet in deze periode iets heel anders. In de winter trekt het leven zich terug.
Niet omdat het opgeeft. Maar omdat het zich voorbereidt. Onder de grond gebeurt van alles. Wortels verdiepen zich. Energie wordt opgeslagen. Structuren versterken zich. Wat aan de oppervlakte stil lijkt, is in werkelijkheid intens bezig met overleven en vernieuwen. En misschien is dat precies wat wij in deze tijd vergeten.
Wij leven in een cultuur die vooral lente en zomer waardeert: groei, zichtbaarheid, productiviteit, actie. Ook in het maatschappelijke debat lijkt de boodschap vaak: we moeten méér doen, sneller reageren, sterker stelling nemen. Maar wat als de winter ons iets anders wil leren?
Niet alles vraagt om directe actie
Begrijp me goed: betrokkenheid is belangrijk. Actie is nodig. Systemen veranderen niet vanzelf. Maar actie die voortkomt uit chronische stress, uit voortdurende innerlijke onrust, put uit. En uitgeputte mensen bouwen geen duurzame toekomst. Wat ik veel tegenkom in mijn werk, is dat mensen zich betrokken en soms zelfs verantwoordelijk voelen voor alle ellende waaraan we worden blootgesteld, maar onderweg hun eigen gronding verliezen. Ze blijven nieuws consumeren, blijven analyseren, blijven zich verhouden tot alles wat misgaat, en merken dat hun zenuwstelsel eigenlijk nauwelijks nog rust kent. Dat is geen teken van zwakte, maar een teken van betrokkenheid. Alleen betrokkenheid zonder bedding wordt overbelasting.
Winter als tegenkracht
Winterkracht betekent dat je bewust momenten van terugtrekking kiest, je informatie-inname begrenst. Niet uit onverschilligheid, maar om te werken aan je innerlijke stabiliteit. Het is de keuze om je zenuwstelsel niet permanent te laten gijzelen door geopolitieke spanningen of klimaatrapporten, maar om te oefenen in regulatie, in aanwezigheid. Want vanuit een gereguleerd systeem kun je helderder denken, en vanuit rust kun je wijzer kiezen en duurzamer bijdragen. Daarom is mijn werk mindfulness-based, en pleit ik juist in deze roerige tijden voor een mindfulness-revival. Stevig blijven staan in een wereld die wankelt begint niet bij harder worden. Het begint bij dieper wortelen.
